برکه

Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:Arial; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}

به نام خدا

مکتب ثنویت محض: سومین تفسیر ودانته به مکتب مدوه شهرت دارد که در قرن 13 میلادی به ظهور رسید. آنها اعتقاد داشتند که ارواح جزیی و نفوس منفرد هیچ اتصال و اتحادی با روح کلی و نفس مطلق در هر دو جهان ندارند. این اندیشه که بر پایه توحید قرار دارد معتقد است که روح متعال (یعنی خدا) مافوق تمام ارواح است. اما نفوس و روانهای مطهر از او کسب فیض می کنند. در کنار آن ارواح خبیث نیز در چرخه ای توالد مکرر افتاده و یا در عوالم جهنم محکوم به عذاب می شوند. آنها معتقد بودند که رحمت الهی توسط وایو، خدای بادها که فرزند نرینه ویشنو عامل رحم و عفو ویشنو محسوب می شود.

این تفسیر مدوه از مکتب ودانته تحت تاثیر ملل موحد از جمله اسلام و مسیحیت می باشد. فلاسفه و متفکران جدید هندو هم مبادی خود را از این دو مکتب اخذ می کنند.