سهروردی؛ فیلسوفی آزاداندیش
شهاب الدین یحیی بن حبش بن امیرک سهروردی معروف به شیخ اشراق در سال 546 یا به روایتی 549 هجری قمری، در دهکده سهرورد از توابع زنجان به دنیا آمد. تحصیلات مقدماتی را در مراغه، نزد به پایان رساند. مراغه همان شهری است که چند سال بعد هلاکوخان مغول در آن به اشاره خواجه نصیرالدین طوسی رصدخانهای ساخت که شهرت جهانی یافت.
سهروردی سپس به اصفهان رفت که در آن زمان، مهمترین مرکز علمی در ایران بود و تحصیلات صوری خود را نزد "ظهیر الدین قاری" به اتمام رسانید.
سهروردی پس از پایان تحصیلات رسمی، به سفر کردن در داخل ایران پرداخت و از بسیاری مشایخ تصوف دیدن کرد و بسیار مجذوب آنان شد. در واقع در همین دوره بود که به راه تصوف اقتاد و دوره های طولانی را به اعتکاف و عبادت و تأمل گذراند.
سفرهای وی رفته رفته گسترده تر شد و به آناتولی و شامات نیز رسید . در یکی از سفرها از دمشق به حلب رفت و در آنجا با "ملک ظاهر" پسر "صلاح الدین ایوبی" سردار معروف مسلمانان در جنگ های صلیبی ملاقات کرد.
ملک ظاهر که محبت شدیدی نسبت به صوفیان و دانشمندان داشت، مجذوب این حکیم جوان شد و از وی خواست در دربار وی در حلب ماندگار شود. سهروردی که عشق شدیدی نسبت به مناظر آن دیار داشت، این پیشنهاد ملک ظاهر را پذیرفت و در دربار او ماند.
اما سخن گفتن های بی پرده و بی احتیاط بودن وی در بیان اعتقادات باطنی در برابر همگان و زیرکی، هوشمندی فراوان و نیز استادی وی در فلسفه و تصوف، از عواملی بود که دشمنان فراوانی برای سهروردی فراهم آورد.