برکه

Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:Arial; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}

به نام خدا

همسران شیوا:همسر الوهی شیوا تجسم اشخاص متعدد در یک پیکر است که در هر مکانی نام خاص دارد. مثلا پاریانی (کوهنورد) دورگا (تصرف ناپذیر) که حامی دزدان و رهزنان است. او ناشر امراض و موجب دردها و آلام است اما در همان حال با شیاطین و اهریمنان در جنگ است. او نسبت به یاران خود نیکوکار و بخشنده و دیگران از جمله انسان و حیوان را می بلعد.

از مصاحبان شیوا خدایی است که پیکر انسان و سر فیل دارد و فرزند شیوا محسوب می شود. او از زوجه پارباتی (کوهنورد) بوجود آمده که نام او گتیشه است. صورت ین خدا در تمامی معابد شیوا دیده می شود. او رمز حیله، مکر و نشان قوت و نیرومندی است که موانع را از سر راه انسان بر می دارد.