برکه

Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:Arial; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}

به نام خدا

اگر در سرزمین هزاران پاره من تاریخ را پیاده طی کنیم نسلهای گمشده آن را پیدا خواهیم کرد که شعرهای ناگفته اشان را میتوان بار دیگر دسته جمعی سرود.

مادران، فرزندان خود را به دور از هر مامنی بسوی سرنوشت میبرند و تنها خانه این کودکان معصوم آغوش گرم مادرانشان است که حیاطش بوی یاسهای سفید را میدهد.