برکه

به نام خدا

نیایش ستون و بنیادین عبادت است. قلب انسان هر لحظه آماده گشوده شدن به روی عبادت است. نیایش به یعنی فراتر بردن آن دیگری از خود. به عبارتی دیگر نیایش سم مهلک "خود" است. آنگاه که تو جزیی از کل را نیایش کنی در واقع "خود" ناپدید می­شود و ناپدید شدن "خود" تو را در دسترس خداوند قرار می­دهد.

خدا فقط زمانی می­تواند در تو فرود آید که "خود" کاملا تو را ترک کرده باشد. ولی تو باید قلبت را خالی کنی تا خدا بتواند وارد آن شود.

خدا یعنی کل و "خود" یعنی این که تو می­کوشی از آن کل مستقل و جدا باشی. آنگاه  که "خود" وجود ندارد، آنگاه که تلاشی برای جدا و مستقل بودن از کل وجود ندارد، تو آماده ذوب شدن و یکی شدن با کل خواهی بود. و ذوب شدن، یکی شدن و پیوستن به کل، شادمانی، خیر و برکت، شور و سرمستی می­آفریند. و این هدف رهروی است.