برکه

 به نام خدا

* خدایی که معبد دلفی از آن اوست منظور خود را نه بیان می­کند و نه پنهان می دارد. بلکه به کنایه نشان می­دهد.

*  زنان پیغامبر با زبان غران کلمات نا خوشایند و نیاراسته بر زبان می­راند و با قدرت خدایی که در وجود او نهفته است صدای خو دا از پس هزاران سال به گوش می­رساند.

* مراسمی که در میان مردم معمولی است مراسم نا مقدس است.

* آنها در برابر این بتها دعا می­کنند چان که گویی انسان با خانه­ی کسی سخن بگوید و نداند که خدایان و قهرمان چه هستند.

* آنها بیهوده با آلودن خود خون خویشتن را پاک می­کنند، درست چنان است که کسی قدم در گل و لای نهاده باشد پای خود را با گل و لای بشوید هرکس چنین شخصی را به این حال ببیند او را دیوانه خواهد پنداشت.

ایشان به این تندیسها "مجسمه ها " نماز می­گذارند چنانکه گویی کسی با خانه ی خود  گفتگو کند زیرا خدایان و قهرمانان را آنگونه که هستند نمی­شناسند.

نخستین متفکران یونانی ص٢٣ و ٢٧۵